چالش های سطوح بالاتر از نیاز پروتئین خام جیره در گاوهای شیری

"چالش¬های سطوح بالاتر از نیاز پروتئین خام جیره در گاوهای شیری"

در سال­های اخیر یکی از وظایف فوق العاده مهم در تغذیه گاوهای شیری، حداکثر کردن تولید شیر با حداقل نمودن مصرف پروتئین بوده است. اولاً پروتئین یکی از گران­ قیمت ترین مواد مغذی جیره است و بنابراین تغذیه پروتئین بیشتر از سطح احتیاجات موجب گران شدن غیر ضروری خوراک خواهد شد که در نهایت موجب پایین بودن سودآوری گله گاو شیری می­ شود. تغذیه بیش از حد پروتئین هم­چنین از طریق کاهش بازدهی نیتروژن شیر، موجب کاهش سودآوری در گله می­ شود. زیرا با افزایش سطح پروتئین جیره به مقادیر بیشتر از سطح مورد نیاز گاو، راندمان استفاده از نیتروژن خوراک کاهش می­ یابد و باعث ترشح نیتروژن در شیر و افزایش دفع آن از طریق ادرار می­ شود. در درجه دوم پروتئین جیره یکی از اصلی ­ترین عوامل آلودگی محیط زیست با نیتروژن در پرورش گاو شیری است. مطالعات نشان داده است که بطور متوسط 4/25 تا 8/25 درصد از کل نیتروژن مصرف شده توسط گاوها در مزارع گاو شیری صنعتی در شیر ترشح می­ شود و بخش عمده از مقدار باقی مانده در مدفوع و ادرار دفع می ­شود. با وجود این نگرانی­ های زیست محیطی و اقتصادی، تغذیه بیش از حد پروتئین یک اتفاق معمول در پرورش گاو شیری امروزی و خصوصاً در مزارعی است که از جیره کاملا مخلوط استفاده می­ کنند.

علاوه بر عدم دقیق بودن بعضی از مدل­ های پروتئینی برای متعادل کردن احتیاجات پروتئینی گاوهای شیرده، تمایل بخشی از پرورش ­دهندگان گاو شیری به تغذیه مقدار بالاتر پروتئین خام نسبت به مقادیر توصیه شده منجر به تغذیه بیش از حد پروتئین (Protein overfeeding) می ­شود.

در دو هه گذشته تحقیقات  زیادی به منظور کاهش آلودگی نیتروژنی ناشی از دامپروری انجام شده است. در این مطالعات سطوح مختلف پروتئین خام جیره روی بازدهی استفاده از نیتروژن مورد ارزیابی قرار گرفته و مطالعات مختلف افزایش تقریباً 2 برابری در دفع نیتروژن ادراری در زمانی که مقدار پروتئین خام جیره از 1/15 به 4/18 یا از 2/16 به 1/20 و یا از 8/14 به 7/16 و یا از 2/14 به 5/17 درصد افزایش یافته بود را نشان داده­اند.

به هرحال استراتژی کاهش مقدار پروتئین جیره تنها زمانی معتبر و قابل انجام است که تولید شیر از نظر اقتصادی سودآور باشد. علاوه بر این شواهد قابل توجهی نشان داده­ اند که راندمان استفاده از نیتروژن جیره و به دنبال آن مقدار دفع نیتروژن از ادرار و مدفوع در گاوهای شیری در یک سطح معین از مصرف نیتروژن به وسیله تعدادی از عوامل از جمله تنوع بین دام ها (تنوع ژنتیکی برای بازدهی هضمی یا متابولیکی) تحت تأثیر قرار می ­گیرد.